Rozdział 21

Skierowałyśmy się z Alison do mojego pokoju i obudziłyśmy resztę . Gdy się wszyscy ogarnęli poszliśmy do kuchni zrobić śniadanie.

- Hmm ja chcę naleśniki - krzyknęła Amanda.

- Kto jest za? - spytałam.

I jak na zawołanie wszyscy podnieśli ręce.

- Nie widzę sprzeciwu wiec będą naleśniki.

- Jej - Krzyknęła Ali z Amandą.

- To do dzieła. Chłopaki ogarnijcie talerze i sztućce. Ali i Amanda wyciągnijcie wszystkie produkty potrzebne do naleśników.

- Jesteś księżniczką ledwo od miesiąca, a już się rządzisz - powiedział Max.

- No cóż ktoś musi to ogarnąć.

Wyciągnęłam dużą miskę i wsypałam do niej wszystkie składniki po czym je wymieszałam.

- No dobra ja je wymieszałam tera kolej na kogoś innego chyba, że chcecie jeść spalone.

- Nie - krzyknęła Amanda - Nie popsujesz mojego arcydzieła. Ja je zrobię.

- Dobrze.

Amanda zaczęła smażyć naleśniki. Obok kuchni szła Aria i Selena.

- Hej dziewczyny - krzyczę - Może chcecie do nas dołączyć na przepyszne naleśniki?

- Dzień dobry Księżniczko - powiedziały rownoczesnie i mi sie ukłoniły.

- Chodźcie.

- Słuchajcie wszyscy to jest Selena i Aria.

- Cześć - Powiedzieli wszyscy równocześnie.

- Więc tak to jest Alison, Amanda, Ash, Max, Liam, Zac ,Aaron oraz Ashley i Lucy.

Gdy wymieniłam ich z imion każdy podnosi rękę. No kurczę jak w przedszkolu.

O zapomniałam wspomnieć, że Ashley i Lucy to dziewczyny Zacka i Aarona.

Po kilku minutach Amanda oznajmiła, że możemy jeść. Wyciągnęłam jeszcze dwa dodatkowe talerze i udaliśmy się do jadalni.

- Serio Amanda robisz najlepsze naleśniki - krzyknął Max.

- Dziękuję.

- Co dzisiaj robimy ? - Spytał Ash

- Co powiecie żeby zrobić sobie maraton z Avengers? - mówię.

- To co chronologicznie oglądamy? - spytał Ash.

- Yep - powiedział Zac.

- To najpierw zaczniemy od Kapitana Ameryki.

*******

Dziwne, od wczoraj nie widziałam mojego cienia.

- Widziałaś gdzieś Alexa? - spytałam Selene.

- Niestety nie panienko.

Zeszłam na sam dół i spotkałam Kevina.

- Kevin.

- Księżniczko - ukłonił się.

- Czy widziałeś gdzieś Alexa? - pytam.

- Jest na dworze Księżniczko.

- Dziękuję - mówię i udaję się na dwór.

- Alex gdzie byłeś? - pytam się podchodząc do niego.

- A co martwiłaś się o mnie? - spytał patrząc mi w oczy.

- Nie - zaprzeczyłam.

- A ja myślę, że tak. – stwierdził - Ale to dobrze, że się o mnie martwiłaś, bo to znaczy, że ci na mnie zależy.

- Śnij sobie dalej Alex - mówiąc to zbliżyłam się do niego.

- Oj Liz, ja wcale nie muszę śnić, bo tak jest. Zależy ci na mnie. Przyznaj.

Musiałam stanąć na palcach, żeby być chodź trochę na wysokości jego oczu. Chodź przy jego wzroście to i tak nie jest możliwe.

- Tak Alex zależy mi na tobie - szeptałam.

- Przepraszam, że przeszkadzam wam w tym niewinnym flircie - powiedział męski głos.

- Alex nie mówiłeś, że z tej księżniczki jest niezła laska.

- Elizabeth ten nie wyżyty seksualnie koleś to Diego mój przyjaciel, a ten drugi to Cameron mój brat.

Rzeczywiście Cameron jest bardzo podobny do Alexa tylko, ze jego oczy są zielone i widać, że jest starszy od niego. Drugi chłopak jest wysoki jak Alex  równie dobrze zbudowany ma blond włosy i niebieskie oczy.

Wyciągnęłam rękę w stronę Camerona, a on ją uścisnął.

- Cześć - powiedziałam.

- Hej. Miło mi cię poznać.

Następnie odwróciłam się w stronę drugiego chłopaka, ale on nie uścisnął mojej dłoni tylko ją pocałował. Na ten jego gest zarumieniłam się.

- To zaszczyt poznać tak piękną księżniczkę.

- Liz! - krzyczy Alison.

- Co? - odkrzyknęłam.

- Chodź tutaj!

- Co się stało?

- Nie gadaj tyle ,tylko rusz tu swoje zgrabne cztery litery - krzyknął Max.

- Dobra już idę! - odkrzyknęłam - Miło było was poznać.

- Co się stało? - spytałam wchodząc do kuchni.

- Ci idioci - powiedziała Amanda wskazując na grupkę chłopaków - Chcą iść oglądać mecz.

- Bo dzisiaj gra Real Madryt – FC Barcelona - powiedział Ash.

- Mężczyźni - westchnęła Lucy.

- Kto gra? - spytał Cameron.

Za nim weszli do Kuchni Diego i Alex.

- Real Madryt – FC Barcelona - powiedział Max.

- Nie możecie sobie tego odpuścić? - spytała Amanda.

- Nie - odparli chłopcy.

- Naprawdę nie możecie czy nie chcecie? - spytała Ali - Bo to zasadnicza różnica.

- Nie chcemy.

- Cholera, naprawdę przyjechaliście tutaj, żeby oglądać ten pieprzony mecz, czy żeby spędzić ten czas z nami - Zaczęła krzyczeć Ashley.

- Kochanie ale - próbował bronić się chłopak.

Nie no zajebiście po prostu zamierzają się kłócić o takie głupstwo.

- Hej - krzyknęłam jednak oni mnie nie słuchali.

Popatrzyłam się błagalnie na Alexa ale ten tylko wzruszył ramionami i zrobił minę, która mówiła, że mam radzić sobie sama, bo to moi przyjaciele.

- Zamknąć ryje! - wydarłam się na cały głos.

Po czym w kuchni zapanowała absolutna cisza.

- No nareszcie - powiedziałam.

- To jest Cameron brat Alexa, a ten obok to Diego koleś niewyżyty seksualnie - wskazałam na chłopaków stojących obok Alexa - Dobrze zapamiętałam? - spytałam mojego cienia.

- Bardzo dobrze - wyszczerzył się w uśmiechu.

- Dziewczynki pozwólmy dzieciom obejrzeć ich bajeczkę. Zróbmy dzień dobroci dla tych niedorozwojów.

- Oj Lizi Lizi skończ już z tymi sarkazmami - powiedziała Ash.

- Dobrze wiesz, że nie mogę. Sarkazm to moje drugie imię.

- Myślałem, że Rosemary

- A no widzisz jak ty mnie kiepsko znasz - odparłam - Po za tym dla nas dziewczyny mam coś innego. I to wam się spodoba - mrugnęłam do Ali.

- Właśnie panowie idźcie oglądać swój meczyk.

Tak w końcu ktoś załapał.

Wszyscy chłopcy wyszli i skierowali się do Sali kinowej. No prawie wszyscy, bo został mój cień. Złapał mnie za rękę i wyprowadził na korytarz. Oparłam się o ścian, a on położył naprzeciwko swoje dłonie.

- Co kombinujesz Liz?

- Nic.

- Znam cie już trochę i wiem, że coś kombinujesz.

- Zdaje ci się Alex, a teraz już idź, bo twój meczyk zaraz się zacznie.

Kucnęłam wymykajac  się z jego uścisku i wrocilam z powrotem do kuchni.