Rozdział 4

Obudziło mnie pukanie do drzwi.

- Proszę.

- Panienko Elizabeth, twój ojciec prosi cię na kolację - powiedział Kevin.

- Nie jestem głodna -odburknęłam. - A teraz, proszę cię, zostaw mnie samą.

Odszedł, ale po piętnastu minutach przyszedł z tacą pełną jedzenia i postawił ją na stolik.

- To twoja kolacja.

- Nie jestem głodna - warknęłam.

- Panienko Elizabeth, pani ojciec nalegał, żebym przyniósł kolację panience do pokoju. I kazał życzyć dobrej nocy.

- Ale z niego troskliwy tatuś - powiedziałam sarkastycznie, a Kevin udał, że tego nie usłyszał.

- Czy panienka jeszcze czegoś potrzebuje?

- Nie.

Odszedł, a ja zostałam tu sama.

Dzisiaj i tak już nie wymyślę, jak stąd uciec.

Poszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic. Umyłam zęby, po czym poszłam do garderoby poszukać sobie jakiejś koszuli nocnej. W tej garderobie nie było normalnych piżam, a swoich ciuchów nie potrafiłam znaleźć.

Położyłam się do łóżka i już po kilku minutach zmorzył mnie sen.

***************

Następnego ranka obudziłam się o dziewiątej. Tak przynajmniej twierdził mój zegarek, który stał na mojej szafce nocnej. Nigdy w życiu nie byłam tak wyspana.

Ktoś zapukał do drzwi.

- Proszę - krzyknęłam, spodziewając się, że do pokoju wejdzie Kevin, ale weszły dwie dziewczyny. Tak na moje oko miały po około dwadzieścia lat.

Jedna była wysoką brunetką o zielonych oczach. Druga była znacznie niższa. Miała rude włosy i piegi, które dodawały uroku jej niebieskim oczom. One też przyglądały mi się przez chwilę.Wstałam z łóżka z zamiarem pościelenia go.

- Panienko Elizabeth - powiedziały obydwie i mi się ukłoniły.

- Jesteśmy twoimi pokojówkami - oznajmiła ta wysoka. - Ja jestem Aria, a to jest Selena. - Wskazała koleżankę obok

- Proszę nie ścielić łóżka. My to zrobimy.

- Ale przecież mam dwie sprawne ręce - stwierdziłam.

- Co dziś panienka życzy sobie ubrać?

- Dziewczyny, serio, naprawdę sobie poradzę,

- Ale księżniczko... - zaczęła Selena.

Druga starała się zatuszować wpadkę Seleny jakby niczego nie usłyszała i mówiła dalej.

- Panience nie wypada samej sobie przygotowywać ciuchów. My od tego jesteśmy - mówiła szybko.

Ale ja słyszałam co powiedziała Selena.

- Dlaczego nazwałaś mnie księżniczką? - spytałam

- Ja... yyyyy... - próbowała coś wydukać.

- Chyba panienka się przesłyszała - wtrąciła druga.

- Dobrze wiem co usłyszałam. Skoro obie milczycie, pójdę do kogoś, kto odpowie mi na to pytanie. - Wyszłam i zostawiłam je w moim pokoju.

Zeszłam na parter i zauważyłam Kevina kręcącego się pod drzwiami.

- Gdzie mój ojciec? - zapytałam.

- Ma teraz bardzo ważne spotkanie i zabronił sobie przeszkadzać.

- Na pewno nie miał na myśli swojej ukochanej córeczki - stwierdziłam sarkastycznie.

Chwyciłam za klamkę.

-Panienko Elizabeth, proszę tego nie robić.

Zignorowałam jego prośby. Weszłam.